Po raz pierwszy dĽwięk w filmie zaistniał w roku 1927. Był to pełnometrażowy film zrealizowany w USA pt. "¦piewak jazzbandu". DĽwięk zrewolucjonizował sztukę filmow± wprowadzaj±c j± na nowe drogi, jednoczesnie przekre¶laj±c w jakim¶ stopniu dotychczasowe jej osi¶gnięcia. Film musiał rozpocz±ć poszukiwania nowych ¶rodków ekspresji, gdyż płynace z ekranu słowo, czyniło zbędnymi wszelkie jego ekwiwalenty, stosowane przez film niemy. Sztuka filmowa doznała pierwszego wielkiego wstrz±su. Zanim powstał nowy kanon estetyczny filmu dĽwiękowego, musiało upłyn±ć wiele lat. Nie wszyscy mistrzowie filmu niemego, zdołali się dostosować do tak radykalnie zmienionych warunków. Tylko niektórym udało się sprostać nowym wymogom. Rzecz ta dotyczyła również aktorów. Buster Keaton, Charlie Chaplin czy inni wielcy filmu niemego, to aktorzy którzy w epoce dĽwięku, nie do końca się odnaleĽli. To co dzi¶ jest absolutnie normalne dla każdego bez wyj±tku widza, dĽwięk, to mało kto zdaje sobie sprawę jak dług± i wyboist± drogę dĽwięk przeszedł.
W filmie stosuje się trzy rodzaje, sposoby rejestracji dĽwięku. Rejestracja 100% tzw. "setka" - jednocze¶nie z obrazem nagrywamy dĽwięk. Postsynchron - filmujemy aktora, nagrywaj±c (lub nie) pomocniczo dĽwięk. W studio dĽwiękowym ten sam aktor, czasami inny, powtarza tekst synchronizuj±c ruch ust z wy¶wietlamym obrazem. Playback - aktor dostosowuje się od wcze¶niej nagranego i odtwarzanego na planie dĄwięku.
Sposób pierwszy to domena reportaży oraz różnego rodzaju relacje. Wydarzenia sportowe, festiwale muzyczne itp. Drugi sposób to domena filmu fabularnego. Ostatni rodzaj to głównie teledyski oraz bywa, że różnego rodzaju imprezy muzyczne.